İbn Teymiyye’nin Ehl-İ Beyt (a.s.) Düşmanlığı

İslam tarihinin en çok tartışılan isimlerinden biri olan İbn Teymiyye’nin, Ehl-i Beyt’e yönelik yaklaşımı, çoğu zaman göz ardı edilen ya da yüzeysel bir bakışla ele alınan bir konu olmuştur. Oysa bu tutum, yalnızca kişisel bir tercih değil, dönemin siyasi ve toplumsal dinamikleriyle de yakından ilişkili bir duruştur. Ehl-i Beyt sevgisi, salt bir aidiyet duygusundan ibaret değildir; insanın hakikate ulaşmasında bir ölçüt, ilahi kemalin yeryüzündeki yansıması olarak kabul edilir. Bu kitap, İbn Teymiyye’nin Ehl-i Beyt ve Şiilik karşıtlığının ardında yatan nedenleri, Memlükler ile Şii eğilimli İlhanlılar arasındaki güç mücadelesi bağlamında inceliyor. Onun bu konudaki sert tutumunun, dönemin siyasi rekabetinden bağımsız düşünülemeyeceğini ortaya koyarken, akademik çevrelerde bile yeterince ele alınmamış bir yönüne ışık tutuyor. Tarihin tozlu sayfalarında kaybolmuş bu tartışmayı, gün yüzüne çıkarmayı amaçlayan bir çalışma.