Hz. İsmail & Hz. Lut

İnsanın gerçek huzuru, kendi özüne dönmesinde gizlidir. Herkes, yüreğindeki ismin sesine kulak vererek yol alır; bu sese sırt çeviren ise içsel bir boşlukla baş başa kalır. Nefsin arzuları ve dış dünyanın çekim gücü, bizi asıl kimliğimizden uzaklaştırır. Oysa mutluluk, kendi özümüzle barışık olmaktan geçer. Kâmil insan, tüm isimlerin farkında olan, ama hiçbirine takılıp kalmayandır. Onun yüreğinde rahmet, öfkeyi; sevgi, sertliği örter. Hz. İsmail’in öyküsü de bu gerçeği gözler önüne serer: Her can, bu dünyaya bir görevle gelir ve o görevi yerine getirmekle yükümlüdür. İsmail, yaratılmışı sevgiyle kucaklayarak, nefsin ötesine geçmeyi başarmış, böylece yücelme yolunda ilerlemiştir. Bu roman, insanın içsel yolculuğuna ışık tutarken, özüne dönmenin ve varoluş amacını keşfetmenin önemini vurguluyor.