Hz. İnsan

Denizler yükseldiğinde, ben gemiye alınmadım. Yalnızlığımın ağırlığına gömüldüm; sırlarımı dalgaların altına bıraktım. Kıyısız bir varlık gibiydim, tıpkı hakikat gibi görünmez. Dünya beni görmedi, çünkü ben hakikattim. Peki hakikat neden hep yaşlı, neden hep ıslanmış? Anlayan mı kavrar, yoksa kavranan mı? Delilik, özgürlüğün ta kendisi değil mi? Kalp, kalbe secde ederken, hayatın nefesi sonsuzluğa karışır. İnsanın tevazusu, hep tevazudur. Hikmetle cinsellik arasında bir yerde, geriye ne kalır? Bilmek neden acı verir? Söz boşuna akabilir, ama boş konuşamazsın. Bu satırlarda, kaybolmuş bir ruhun izini sürüyor, soruların peşinde sessizce yürüyorsun.