Huzursuz Ruhlar Abed

Ankara’nın gri sokaklarında, bir sabahın erken saatlerinde başlıyor her şey. Zaman daha yeni doğarken, beden huzursuz bir uykudan sıyrılıyor; zihin ise uzaklardan gelen titreşimleri yakalamakla meşgul, sanki bir radyo istasyonu gibi sinyalleri alıp geri gönderiyor. Ama bu iletişim yoruyor, tüketiyor, içine yerleşmiyor hiçbir şey. Gün henüz ağarmadan uyanıyorsun, ezan sesinden önce, ne olacağından habersiz. Keşke bilseydin, çünkü zaman geçtikçe o ilk tazeliği, o saf duyguyu kemiren bir ağırlık çökecek üstüne. Soğuk bir kaldırımda içilen kahveyle başlayan gün, yeni serilmiş çarşafların arasında uyanan bedenle sürüyor. Ama ruh, henüz düşmemiş, yerinde, güvenli bir köşede uyumaya devam ediyor sanki. Kim bilebilirdi ki o kahvenin ardından anları değerli kılmak için bedenini bir yere teslim edeceğini? Kızılay’ın arka sokaklarındaki küçük otelin yangın merdivenine yakın odası, 456 numara. İşte kovulmanın,.