Hüzünlü Ev

Paris’in sisli sokaklarında, adını bile bilmediği bir genç kızla karşılaşan delikanlının hikâyesi, ansızın bir labirente dönüşür. Kim olduğu, nereden geldiği belirsizdir; geçmişi, tıpkı kentin puslu havası gibi bulanık ve uzaktır. Kızın gülümseyişi, bir anlığına her şeyi aydınlatır gibi olur, ama bu buluşma, beklenmedik bir kayboluşla son bulur. Sahneden çekilen bir sirkin ardından geriye yalnızca izler kalır: hafızada silikleşen yüzler, duyulan ama bir türlü yakalanamayan sesler, kapanıp giden kapılar. Modiano, bu kısa ama derinlikli öyküde, rastlantıların ve kayıpların peşine düşüyor. Karakterlerin iç dünyasını değil, onların bıraktığı boşlukları anlatıyor; bir anı gibi titrek, bir rüya gibi akıp giden bir atmosfer yaratıyor. Paris, artık sadece bir şehir değil, belleğin ve unutuşun iç içe geçtiği bir mekândır. Okuyucu, sayfalar arasında kaybolurken, aslında hiçbir şeyin tam olarak bitmediğini, her şeyin izini sürdüğünü fark eder.