Hüzün Yılı

Peygamber Efendimizin hayatında en zor günlerden biriydi. Amcasının vefatıyla sarsılan yüreği, bir başka acıyla daha burkulmak üzereydi. Sevgili eşi Hatice’nin hastalığı ağırlaşmış, yatağa düşmüştü. Ona amcasının ölüm haberini vermek, bu zaten kırık kalbine bir darbe daha indirmek olurdu. Ev, Haşimoğulları ve Esedoğulları kadınlarıyla dolup taşarken, Ümmü Eymen’in gözyaşları içinde getirdiği haber, dayanılmaz bir gerçeği haber veriyordu: Hatice, son anlarını yaşıyordu. Kapıda duran Allah Rasulü, bir adım bile atamıyordu. İçindeki acı, neredeyse ayakta durmasına izin vermeyecek kadar büyüktü. Müminlerin annesi, bu dünyadan ayrılmak üzereydi ve O, bu son manzaraya katlanmak zorundaydı. Hüzün, her zerresine işlemişti.