Hüzün Gemileri

Denizlerin ötesine açılmayan gemiler gibi, bazı sevdalar da limanlarda çürümeye mahkûmdur. Bu hikâye, kavuşmanın imkânsızlaştığı bir aşkın sessiz çığlıklarını taşır. Karşı kıyıya ulaşamayan sözler, dalgaların arasında kaybolup giderken, yürekte kalan yalnızca derin bir burukluktur. Acı, bazen bir fırtına gibi ansızın kopar, bazen de durgun suların altında gizli kalır; ne var ki her haliyle oradadır, hep orada. Sevdiği için değil, sevdiği gibi sevilmediği için yanan bir kalbin anlatısıdır bu. Hüzün, bazen kan dolaşımına karışmış gibidir; her nefeste, her atımda varlığını hissettirir. Oysa karşı kıyıda duran, bu acıyı yalnızca bir anlık pişmanlık olarak görür. Gemiler batar, dalgalar çekilir, ama yürekteki iz silinmez. Bu roman, kaybolan umutların ve geride kalanların öyküsüdür.