Hüzün Boşluğu

Gün gelir, adını bir rüyaya yazdırmak isterken farkında olmadan kendi sesinin peşine düşersin. Hayat, dönüp duran bir yoldur zaten; her adımda başka bir gölgeye basarak yürürüz. Komşunun naylon iplere asılı kahkahaları, bir anlığına düşer kulaklarına, ama seninki kaybolmuş, boşluğa karışmış gibidir. Artık ne avutmalar gerçek ne de teselliler. Balkondan bakınca sayarsın içinden: kaç yaşam, kaç an, kaç eksik parça. Kiraz mevsimi gelene dek, dağların kekik kokusuyla sarhoş olur sevmek. Sayılar geçerken usulca, ömrün azalan yanından bir kibrit çekersin. Orta yerinden tutuşur sessizlik, öfkeyle alev alır. İşte o zaman anlarsın: rüya değildir bu, sadece hüzünle dolu bir boşluk.