Hüznün Şehrine Düşen Beyaz Güller

Şehrin sokakları, derin bir kederin ağırlığı altında ezilmiş gibi. Her adımda, geçmişin izleriyle sarsılan bir yürek; dalgaların arasında savrulan bir yaprak misali, ne yana döneceğini bilemez olmuş. Acılar duvarlara sinmiş, zaman eskitememiş onları, sadece daha da derinleştirmiş. İçindeki fırtınaları kimseye açamamış; sessizlik, en sadık yoldaşı olmuş yıllarca. Bağırmak istemiş, haykırmış belki de, ama sesi rüzgârda kaybolup gitmiş. Özlemler, hasretler, sevdalar... Hepsi birer gölge gibi peşinde, sahiplerini arar dururmuş gibi. Şimdi o kırık dökük dizeler, içindeki isyanın, yalnızlığın ve umutsuz aşkın tercümanı olmuş. Her satır, hüznün şehrinde kaybolan, kokusuyla yürekleri dağlayan beyaz güllerin anısına yazılmış. Kim bilir, belki de bu sözler, aynı acıyı taşıyan başka yüreklere de ulaşır.