Hüsran

Nazar, bir zamanlar hayatın küçük mutluluklarıyla yetinen bir kızdı: çiçek kokuları, denizin tuzlu meltemi, çocuksu hayaller... Ta ki Mervan adındaki fırtına, dünyasını yerle bir edene dek. Artık zihninde dönüp duran tek şey, onun gölgesiydi. Her adımında hissettiği o soğuk nefes, geleceğini karartan bir lanet gibiydi. İçindeki savaş, daha yeni başlamıştı ve pes etmek, onun tarzı değildi. Mervan... Altı harf, sayısız yara. Okyanus mavisi gözlerinde kaybolduğu adam, merhametten bihaber bir zihinle büyütülmüştü. Nazar ise Karadeniz’in hırçın sularında pişmiş, inatçı bir ruhtu. Kader, bu iki zıt kutbu, hiç beklemedikleri bir sınavın ortasında buluşturacaktı. Ateşle imtihan edilecek, iç hesaplaşmalarla boğulacaklardı. İlk adım, genç bir kadının sessiz çığlığıyla atıldı. Gerisi, soluk kesici bir düşüşün hikâyesiydi. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.