Hüsran Artıkları

Zamanın parmaklarında eriyen anılar, bileklerde iz bırakır gibi akıp gider. Her damla, geçmişin cellatlarını hatırlatır; sessizce kemirirken umutları, alay edercesine düşer yüreğe. İkindi vakitleri, sisin ardında koşar durur; hareketsizliğin içinde kaybolan hayaller, özlenmeyen hasretlerin mezarıdır sanki. Gözlerden taşan hüzün, barışın kanat çırpan güvercinlerine karışır; rüyalar tükenirken, dokunulmamış göklerin perdesi aralanmaz bir türlü. Menekşeler, bebeksi ağıtların peşinde toprağa düşerken, yeminler Acem pazarlarında satılıktır artık. Umutla örülü urganlar, yıkılışın ağırlığı altında çöker. Ölüm, uzaklardan gelen bir fısıltı gibi söndürür vazgeçişlerin son çığlıklarını. Eksik kalan ne varsa, tutunur orada; yarım kalmış sözler, kırık dökük anılar, hiç bitmeyen bir bekleyişin gölgesinde.