Hüsn-i Yusuf

Çocukluğum, daracık sokaklarda rüzgâr gibi koşarken geçti; büyümek istemedim hiç. Babamın heybesindeki taze ekmek kokusu, her lokmada mutluluğun bir parçasını sunardı bana. Zeytini tek seferde yemek ayıptı; en az iki öğüne bölünmeliydi ki ekmeğe katık olsun. Yeşilini bilmezdik, zeytin hep siyahtı; tıpkı annemin gözleri gibi. Peki, o da beni sever miydi? Hüzünlü türküler mırıldanırken "ah zalim felek" der miydi? Saçlarımı okşarken gözlerini saklar mıydı ağlarken? Elleri yarpuz kokar mıydı, merhamet taşır mıydı avuçları? Bu sorular, geçmişin gölgesinde hâlâ yanıt bekliyor.