Huka

Huka, sıradan arkadaşlıkların peşinde koşmak istemiyordu. Çevresindeki kuşlar, hep aynı sesleri çıkarıyor, hep aynı hareketleri yapıyordu ona göre. Annesinin "Bu kuşların nesi var?" sorusuna omuz silkerek verdiği yanıt basitti: "Hiçbir şey, sadece farklı değiller." Babasıyla annesi, kızlarının bu yalnızlığına üzülüyor, ama Huka’nın gönlünde yatanı bir türlü anlayamıyorlardı. O, kendine özgü, benzersiz bir dost arıyordu. Peki, acaba nasıl bir arkadaş hayal ediyordu Huka? Belki de hayalindeki dost, hiç kimsenin göremediği bir şeydi.