Hoş Geldin Akşamım

Akşamın nazlı gelişine eşlik eden bu satırlar, Necmi Aksu’nun derinlikli dizelerinde hayat buluyor. Günün yorgunluğunu sarmalayan alacakaranlık, şairin gözünde yalnızca bir vakit değil; kirlenmiş şehre inat, hüzünle yoğrulmuş bir anı, bir iç dökme fırsatı. Pencereden süzülen yağmur damlaları gibi, dizeler de usulca yüreğe dokunuyor. İnce belli, dantel gözlü akşam, masada bir meze, kadehte yavaş yavaş dökülen zaman... Müzeyyen Senar’ın plağı eşliğinde, saçlara düşen beyazlar, gözlerde biriken hasretle buluşuyor. Şair, akşamı soruyor: Sen şiiri mi seversin, yoksa şairi mi? Kendisi ise artık insanlardan çok, bu dingin anların peşinde. Hüzünle ıslanan gecelerde, yalnızlığın kucağında buluyor teselliyi. Her satır, bir iç çekiş, bir özlem, bir vedalaşma gibi... Akşamın sessizliğinde, sözcükler fısıldıyor: Hoş geldin, bir kez daha.