Hop Tirinom

Evden döndüğünde her şeyin değiştiğini fark etmek kolay mı? Çantanı fırlatıp içeri dalıyorsun, alıştığın o gürültü, uyarılar, annenin "Önce ellerini yıka!" sesi yok. Sessizlik var sadece. Sedire bıraktığın montun yanına oturup etrafına bakınıyorsun: Kimse kızmıyor, kimse sitem etmiyor, kimse parmağını banyoya doğrultmuyor. İçinden "Yaşasın!" diye bağırmak geliyor ama nedense bu özgürlük hiç de özgür hissettirmiyor. Herkesin yüzü asık, gözleri dalgın. Annene sesleniyorsun, cevap yok. Bir şeyler ters, hem de çok ters. O bildik "Hop tirinom" tekerlemesi dudaklarında donup kalıyor. Neden kimse konuşmuyor? Neden herkes suskun? Ve en önemlisi, bu sessizliğin ardında ne saklanıyor?