Hızla Akan Mızrak

Gecenin karanlığında bir yüz beliriyor, saçları rüzgârda savruluyor; o an, tanıdık bir gülüşün peşine düşüyorsun. Adımların, uzak bir çağrının izini sürerken, merdiven boşluğunda kaybolmuş gibi hissediyorsun kendini. Sanki zaman durmuş, sadece o var: sonsuz gelişiyle, kaçan bakışlarıyla, geçip giden bir yolcu gibi. Artık alıştığın o gecikmiş vedalar, üstünde durulmayan anlar... Tüfeğe gelmeyen bir keklik misali, hiçbir yere ait değilsin. Yüzünde, soyulmuş bir tabaka gibi duran o ifade, boynunda bozgunun izleri... Bakışların, bulanık bir nehir gibi akıp geçiyor üzerinden. Belki de gecenin karanlığındandır, belki de o bulanık sudan; ama içindeki sancı, hasta bir yürek gibi atıyor.