Hıyarname

Köyde geçen çocukluğumun en canlı anılarından biri, dedemin bostanında uzanan hıyar tarlalarıydı. Her yaz, o yeşil sürgünlerin arasında kaybolur, hem karnımı doyurur hem de hıyarların olgunlaşmasını sabırsızlıkla beklerdim. Anadolu’nun dört bir yanında duyulan o bildik türkü gibi, hıyar da sofraların vazgeçilmeziydi: "Şu sazıma bir düzen ver" derken, bir yandan da hıyarın tadına doyum olmazdı. Ne var ki, doymak kolaydı; asıl mesele, hıyarın eksilmesi, kırılması ya da bitmesiydi. Karnı tokken bile "Neden bitti?" diye hayıflanmanın ne anlamı vardı ki? Dedemin sözleri kulaklarımda çınlardı: "Yedin mi şükret, yoksa ağıt yakmanın faydası yok." Hıyar, sadece bir sebze değil, bir yaşam dersine dönüşürdü o bostanlarda.