His 4 / Son Alacakaranlık

Acı, bazen ölümden beter bir sessizliğe bürünür. Sen gittiğinde, geriye kalan sadece bir gölgeydi – ne başlangıç ne de son, sadece paramparça olmuş bir anı. Kaderin soğuk makası nasıl da can yakıcı bir ayrılıkla kesip attı bizi, farkında mısındır? Ruhumuzun derinliklerinde kopan fırtınalar, yıkıcılığından utanmadı hiç. Seni kaybettiğimde, yokluğun beni bir tuvaldeki silik bir leke gibi eritiverdi. Aynalar bile aksimi görmez oldu. Annem adımı unuttu, saçlarımın rengi göğe karıştı. Yaşadığımız her şey, şimdi sadece birer tanık – yokluğumuzun gölgesinde, karanlık bir sahnede dans eden hayaletler gibi. Ayrılık, perde inerken son alacakaranlığı fısıldıyor kulağıma. Sen de duyuyor musun?