Hırçın Deniz

Fırtınanın ortasında, tek makineli bir gemi çaresizce savruluyordu. Dalgalar öyle yüksekti ki, köprüüstünün camlarına kadar ulaşarak içeriyi sular altında bırakıyordu. Gemi, bir sancak bir iskeleye yalpalarken, her an devrilip bir daha doğrulamayacakmış gibi hissettiriyordu. Kırlangıçlar bile deniz seviyesine kadar alçalıyor, fırtınanın şiddetiyle savrulan sular her yeri kaplıyordu. Gemi dalga tepelerine tırmandığında ise, adeta bir çuvalın içindeki yük gibi büzülmek istiyor, omurgasındaki bağlantıların çatırdamasıyla birlikte korkunç bir sonun habercisi oluyordu. En büyük kabus, dalgaların tepesine oturup ikiye ayrılmaktı; işte o an, geminin iskeletinden kopan parçaların çığlığı duyuluyordu.