Hilkat ile Garibe

Görüntüler sislenmiş, yüzler silikleşmiş, kelimeler birbirine dolanmış. Aynaya her bakışta beliren o bulanık yansıma, aslında hiçbir şeyi netleştiremiyor. Sevmek, anlamak, var olmak – hepsi bir çabanın sonu gelmez döngüsünde kaybolup gidiyor. Gerçeklik elden kayıyor, kalp tartıya sığmıyor, aradığımız kendilik ise kalabalığın içinde boğuluyor. Üstelik sorun gözlerimizde değil, dünyanın kendisi bulanık. Bülent Yıldız, *Hilkat ile Garibe*’de bu karmaşanın tam ortasına düşüyor; ama öyle ağırbaşlı bir dille değil, oyunbaz bir üslupla, ironiyle yoğrulmuş cümlelerle. Hayatın başlangıçta bomboş bir sayfa olduğunu, sonra bizden çaldıklarıyla dolup taştığını söylüyor. Doğarken yanımızda getirdiğimiz sesler, nefesler, bilgiler, yaş aldıkça birer birer dökülüyor arkamızda. Unutuyoruz, kaybediyoruz, sonra da kaybettiklerimizi hatırlamıyoruz bile. Oysa hayat, bu düşürdüklerimizi toplayıp sindiriyor, sonra karşımıza.