Hilal’in Doğuşu / Yeniden Diriliş

Dünya, anlamını yitirmiş bir vakit içinde savrulurken, bir ses feryat ediyor: "Ustam, nereye gidersen git, bu yolun yolcusu sensiz nasıl yürür?" Zaman, acımasız bir sınav gibi insanı yalnız bırakmış; çok bilen deli, az bilen saygın addedilir olmuş. Oysa kalbin atışı, yalnızlığı, çileyi, gurbeti ve aşkı tanır. Gözler, bu dünyanın sefaletini gördükçe yorulur, ama yolundan dönmek, ölümden başka neye boyun eğmek olur? Çünkü bu cübbe, sadece birinin omuzlarına yakışır: O, insanlığın izinde yürüdüğü rehberdir. Yorgunluk, bedeni sarssa da ruh, onun adımlarını takip etmekten vazgeçmez. Ne delilik ne de yalnızlık, gerçeği değiştirir; çünkü aşk, her şeyi bilir ve tanır.