Hilal

Ali Turan’ın *Hilal* romanı, aşkın ve şiirin derin izlerini sürüyor. Sözcüklerin ötesinde bir duygu coğrafyasında gezinirken, sevdanın yalnızca bir his değil, bir yaşam biçimi olduğunu hatırlatıyor. Mecnun’un çöllerine düşen yalnızlık, Ferhat’ın dağları delişindeki sabır, İstanbul’un gizemli sokaklarında yankılanan hüzün… Hepsi bu sayfalarda soluk alıyor. Şiir, burada bir mısraya sığdırılmış ömür, bir nefeste içilen hayat suyu, sevgilinin saçlarına düşen ışıktır. Geceyi aydınlatan bir kandil, turnaların kanatlarında taşınan selam, vuslatın eşiğinde duranların umudu olur. Toprağa düşen tohum gibi, kelimeler de zamanla yeşerir; kara toprak, sadık yarimdir artık. Kışa dönen yazlar, renklerine aldanan yürekler, kendini kandırmanın acı tadı… Tüm bu imgeler, *Hilal*’de bir araya gelerek okuru sessiz bir yolculuğa çıkarıyor. Şiir sevmek, sevdayı taşımak, geceleri onunla koklamaksa, bu kitap da o heybenin bir köşesine sığacak kadar değerli.