Hikmetü’l-İşrak (Ciltli)

Şihabüddin Sühreverdî’nin *Hikmetü’l İşrak*’ı, İslam düşünce tarihindeki en özgün felsefi akımlardan birinin temel metnidir. İşrakilik, genellikle Aristo geleneğinden beslenen Meşşai felsefeye karşı bir duruş olarak değerlendirilse de, aslında çok daha derin katmanlara sahiptir. Sühreverdî, bu eserinde kadim İran düşüncesinin izlerini taşıyan mistik bir sezgiselliği, rasyonel felsefeyle harmanlayarak yeni bir sentez ortaya koyar. Ancak bu sentezin İslam felsefesi içindeki gerçek yeri ve işlevleri, uzun süre net bir şekilde çözümlenememiştir. Gazzâlî’nin filozoflara yönelttiği eleştirilere yanıt arayan İşrak felsefesi, düşüncenin hem teorik hem de ahlaki boyutlarını yeniden şekillendirir. Sühreverdî’nin görüşleri, dönemin siyasi otoriteleri tarafından tehlikeli bulunup idamına yol açsa da, fikirleri gizli ya da açık biçimde varlığını sürdürmüştür. İşrak geleneği, Sühreverdî ile başlayıp Şehrezûrî, İbn.