Hikayesi Olmayan Adam

Gecenin sessizliği, derin bir acıyı saklar gibiydi. Rüzgârda savrulan yapraklar, geçmişin yükünü taşıyan eller misali titriyor; ağaçların kabukları, kederli yüzlerdeki çizgiler gibi zamanın izlerini taşıyordu. Pencereler, içindeki sırları saklayan kapalı dudaklar gibi, dışarıya hiçbir şey sızdırmadan duruyordu. Perdeler ise, uzaklaşan mutluluğun izlerini hâlâ taşıyan, solgun bir umut gibi kıpırdıyordu. Her yerde, çürümenin kokusu vardı; belki de son nefesini vermek üzere olan bir hayatın, umutsuzca bekleyişiydi bu. Etraf, sessiz bir çığlığın gölgesinde, geçmişin ağırlığıyla kıvranıyordu.