Hikayemin Adı Kırmızı

Zamanın ellerinden kayıp gittiği, anların bir yıldız gibi savrulduğu bir ara yerde duruyor hikâye. Var olmakla yok olmak arasında salınan o ince çizgide, her şey bir anlık bir hayal perdesine dönüşüyor. Geçmişin ayak izleri, gerçek sandığımız bir yanılsamadan ibaret sanki. Yolculuklar hep kişiye özeldir; duygular, düşünceler, anılarla renklenir, içine çeker insanı. Bir film sahnesi gibi zihinde canlanan anılar, mavinin en derin tonlarında dans ederken, sevdiklerimiz başka bir sabaha, başka bir güneşe doğru yola çıktılar. Onlara en çok yakışan, aşkın rengi maviydi belki de. Şimdi ise zaman, yeni yalanlarla kırmızıya boyanıyor. Şehrin ışıkları maviye bürünürken, sokakları yeşile boyamak, zamanı kırmızıda dondurmak istiyor insan. Sevdiklerimizi siyahın karanlığına değil, mavinin aydınlığına gömmek gerekir bazen. Işıkları açtığında, şehrin renkleri maviye kavuşacak. Hikâye ise kırmızıda duracak, orada kalacak.