Hicri İlk İki Asır Fıkıh Eserlerinin Hadis Usûlü Terimlerinin Oluşumundaki Rolü

İslam düşüncesinin temel taşları olan Kur’an ve Peygamber’in sünneti, tarih boyunca tüm İslami ilimlerin kaynağını oluşturmuştur. Peygamber Efendimiz’in sağlığında Müslümanlar, karşılaştıkları sorunları doğrudan ona danışarak çözüm bulurken, zamanla sahabenin de vefat etmesiyle rivayet bilgisi hayati bir önem kazanmıştır. Özellikle fıkhi meselelerin çözümünde hadislerin rolü giderek artmış, bu süreçte ilk dönem fakihlerinin rivayetlere yaklaşımı ve hadis usulü terimlerinin şekillenmesinde oynadıkları etki belirleyici olmuştur. Bu çalışma, hicri ilk iki asırda yaşamış fakihlerin hadis rivayetlerini nasıl değerlendirdiğini ve hadis ilminin terminolojisinin oluşumunda hadisçiler üzerindeki yönlendirici rolünü ele alıyor. Dönemin fıkıh âlimlerinin hadisleri yorumlama biçimleri, rivayetlerin güvenilirliği ve aktarım yöntemleri gibi konular, hadis usulünün temellerinin atılmasında nasıl bir işlev üstlendiğini gözler önüne seriyor.