Hicret Öyküleri

Mekke’nin tozlu yollarında, ayrılığın acısı yüreğine oturmuştu. Medine’ye doğru atılan her adım, geride bıraktığı her şeyi daha da ağırlaştırıyordu. Devesinin üzerinde durup şehre son kez baktığında, gözleri yaşlarla doldu. Doğup büyüdüğü, sevdiklerinin mezarlarının bulunduğu bu toprakları terk etmek zorunda kalmanın burukluğu içini kemiriyordu. Kâbe’nin gölgesinde geçen yıllar, ailesinin hatıraları, her şey bir anda uzaklaşıvermişti. Boğazına düğümlenen sözlerle fısıldadı: "Ey Mekke! Seni bırakmak zorunda kalmasaydım, asla ayrılmazdım senden." Yüreğindeki sızı, gideceği yere kadar peşini bırakmayacaktı.