Hicran

Günümüzün solgun yüzünde, geçmişin titrek gölgeleri dolaşıyor. Yitik bir çağın izleri, sararmış yapraklar misali düşüyor ayaklarımıza. Hangi ateş bu yürekleri kavuruyor, hangi fırtına geçmişi silkip atıyor üzerimizden? Kuruyan umutlar, solan renkler, susan sesler... Nerede kaldı o aydınlık sabahlar, nerede o coşkulu kuşlar? Gökyüzümüzde biriken bulutlar, yalnızlığımızın ağırlığını artırırken, kaybolan nurun peşine düşüyor şair. Acının doymak bilmez kollarında boğulan kalpler, bir zamanlar gülümseyen yüzlerin yerini almış. Papatyalar, güller, bülbüller... Hepsi birer hayal mi artık? "Gel," diyor sesi, "eğer terk ettiysen beni, dön artık." Hicran, kaybolanların ardından fısıldanan bir ağıt, kopan bağların acıklı yankısı.