Hiçliğe Doğru 1

Gurbetin acımasız rüzgârında savrulan bir yürek, yitip giden umutların peşinde. Sevdiğinin bahçesinde açan gül değil, dikenler arasında kaybolan bir yabani ot sanki o. Bir zamanlar gönlünü bağladığı topraklardan sürülse bile, hasreti kilometrelerce öteye, o yöne doğru tüter durur. Bastığı her yerde kurban olduğu sevgili, gün be gün eriyen, solan bir gölgeye dönüşür. Bu harabe beden, uğruna solup gittiği aşkın mezarıdır artık. Yitik bir aşkın, terk edilmişliğin ve hiçliğe doğru akan zamanın hikâyesi; içindeki yangını kelimelere döken bir çığlık.