Hiçkuşu

Melike Koçak’ın *Hiçkuşu*’nda, karın üzerine düşen kan izleri, tek gözlü ceviz ağaçlarının gölgesi, dile gelen kopuk başlar ve sokakta incirini ikiye bölen kadınlar, sıradanın içine gömülü dehşeti gözler önüne seriyor. Öyküler, bedenlerin, evlerin, sokakların derinliklerinde saklı acıları, yaraları ve huzursuzlukları, durmaksızın değişen bir ritimle anlatıyor. İnsan sesinin geride kaldığı bu dünyada, güvercinlerin, serçelerin, sardunyaların ve kırkayakların dili ön plana çıkıyor; yazar, onların gözünden kolektif felaketlere, şiddete ve baskıya bakıyor. Gündelik hayatın sıkıntıları – iş görüşmeleri, doktor muayeneleri, çağrı merkezlerinin tekdüzeliği – arka planda kalırken, kahve, tarçın, kan ve yanık kokuları arasında kaybolan bireyler, kendi gerçekleriyle yüzleşiyor. Her kelime, bir neşter gibi keskin, bir cımbız gibi hassas; kaygıyı, öfkeyi ve hazzı, etraftaki gürültüden sıyırıp okurun önüne koyuyor..