Hıçkırık

Kenan, Nalan’a duyduğu tutkunun sınırlarını zorladığı bir anda, geri dönüşü olmayan bir noktaya gelir. Onun saçlarının kokusunu içine çekmek, yakınlaşmak isterken, Nalan’ın sert bir itişiyle karşılaşır. Öfkesi kabarır; sadece küçük bir fedakârlık beklediğini, içinde yanan ateşi görmesini ister. Nalan ise soğukkanlılığını korumaya çalışır: "Delisin, normal değilsin," diye fısıldar, onu anladığını ama daha fazlasına izin veremeyeceğini söyler. Kenan’ın sesi çaresizlikle yükselir; merhametinin bu kadarla sınırlı kalmasına katlanamaz. "Bir gün pişman olacaksın," diye diretir, susmayacağını haykırır. Tek bir an, sadece bir kez olsun onun olmasını ister. İkisi arasında gerilen bu diyalog, duyguların ve sınırların çarpıştığı bir anı dondurur.