Hiçbirinin Adı Yok

Toprağın sert kabuğunda kök salmış bir sabır var sanki. Çıplak ayaklar gibi, çorapsız ve savunmasız, ama her seferinde yeniden tutunmayı bilen. İnsan elinin verdiğinden fazlasını alan, hoyrat rüzgârların arasında savrulan bir dostluk bu. Bazen cömert, bazen cimri; bir yıl yağmurunu esirger, ertesi yıl bol keseden serper. Gökyüzü griye büründü mü, puslu bir sessizlik çöker her yere. Bir an, paçaları çamur içinde bir güvercinin gagasında beyaz bir umut belirir; başka bir an, tüm sevdaların ortasında, yalnızca sen varsın. Ne tam olarak anlatılır, ne de unutulur gider. Sessizliğin içinde, adını koyamadığımız duyguların peşinden yürür bu sayfalar.