Hicaz Koro

Yağmurun altında kaybolan bir anahtar, cebimde ağırlaştıkça ağırlaşıyor. Dışarıda çığlıklar yankılanıyor: "Bu fırtınada annen nereye gider?" Ellerim süpürgeye sarılıyor, kırık camları, devrilmiş eşyaları toparlıyorum. Her süpürüşte geçmişin izleri silinmiyor, aksine daha da derinleşiyor. Çöpü kapının önüne bırakıp döndüğümde, annemin sesi omzumda tıkırdıyor: "Kendi evini bulmak neden bu kadar zor?" Hicaz Koro, adeta bir labirent. Anlar belirsiz, karakterler isimsiz, mekanlar kaypak. Okur, özgürce dolaştığını sanırken, bilinmeyen bir ritmin tutsağı oluveriyor. Sesler, gölgeler, unutulmuş şarkılar arasında kaybolurken, aslında hiç ayrılmadığı bir yere dönüyor. Her sayfa, bir nefes alıp veriş gibi; hem tanıdık hem yabancı.