H'iç Yangı'n

Gün batımının kızılla sardığı bir akşam, tenine dokunan sıcaklıkla başlar her şey. Hafif bir meltem, içindeki ağırlığı alıp götürür ansızın; keder, yerini umuda bırakır. Gölgeler uzar, hayaller gökyüzüne değecek kadar büyür o an. Ufukta kaybolan bir yolcuya bakarken, yüreğinde kanat çırpan kelebekler uçuşur. Hedefini bulamayan bir ok misali, kalbine saplanır bir his – belki de kaderin sessiz çağrısıdır bu. Zaman durur, anlar çoğalır; geçmişle gelecek, bir akşamüstünde kesişir.