Hiç

İnsanın en derin yalnızlığı, aslında en yakınında duranın farkına varamamaktır. Çünkü aradığı her zaman kendisindedir; oysa o, hep dışarıda bir yerlerde arar. Başı sıkıştığında, yüreği daraldığında, umut ışığı sönmeye yüz tuttuğunda, son bir çare olarak dönüp dolaşıp O’na gelir. Çünkü bilir ki, yetimken kucak açan, çaresizken yol gösteren, yalnızken sesini duyan yalnızca O’dur. Dünya geçicidir; ne servet kalır, ne şöhret, ne de gurur. Asıl olan, kalpte biriken tortulardır – onları temizlemeden, gerçek huzura kavuşulamaz. Gözlerden uzak hıçkırıklar bile O’nun haberi olmadan geçmez. İnsan, eşrefi mahlukat olmanın ağırlığını taşırken, unutmamalıdır ki, en büyük yolculuk, kendini bulmak değil, O’nda kaybolmaktır.