Hiç

Bazen farkında olmadan geçip giden anlar, bir ömür boyu peşimizi bırakmaz. O son bakışın, son sözün, son dokunuşun aslında son olduğunu bilemeden yaşarız her şeyi. Yarına dair bir güvence varmış gibi ertelesek de, bir gün ansızın kopan bağın acısıyla uyanırız. Öylesine söylenen bir cümle, düşünmeden atılan bir adım, yıllarca zihnimizde yankılanır. O anı durdurup yeniden yaşama isteğiyle yanıp tutuşuruz, ama zaman geriye akmaz. İşte bu, en sessiz ve en derin cehennemdir: Kaybettiğimizin farkına, kaybettikten sonra varmak. Bir daha asla geri dönmeyecek o anın içinde, sonsuz bir boşluğa sıkışıp kalmak.