Hiç Bu Kadar Ölmemiştim

O akşam posta kutusunda duran mektup, Murat’ın dikkatini hemen çekmişti. Zarfın kalınlığı garip bir merak uyandırmış, gönderenin kim olduğunu düşünmeden eline almıştı. 1984’ün o kasvetli günlerinde, darbenin gölgesi hâlâ sokaklarda kol gezerken, insanlar adeta nefeslerini tutarak yaşıyordu. Arkadaşından gelen bu mektup, hayatının akışını değiştirecekti belki de, ama o an bunu kestirmek imkansızdı. Odasına süzülüp divana oturduğunda, kalbinin gümbürtüsü henüz dinmemişti. Sevinçliydi, evet, ama içindeki tuhaf his, sanki büyük bir şeylerin eşiğindeymiş gibi onu rahatsız ediyordu. Dualar mırıldanarak kötü bir haber almamayı umdu, parmakları zarfı açarken titriyordu.