Heybemdeki Sesler

Güneşin batışını izlerken sırtını eski bir duvara yaslayan adam, aslında içindeki fırtınaları dinlemeye çalışıyordu. Hayallerinin peşinden sürüklenen, gerçekle düş arasındaki çizgide kaybolan bir ruhun hikâyesiydi bu. Adı konulmamış sancılar, zihninde dönüp duran sesler, bir psikiyatrın kapısını çalmaya zorluyordu onu. Ama asıl aradığı, o gülüşün sahibini bir kez daha görmekti. Belki de her şey, asılsız bir ihbarın gölgesinde başlayan bir yanlış anlamadan ibaretti. Kendini savurup durduğu bu yolculukta, geriye kalan tek şey, içindeki o seslere kulak vermekti.