Heybemde Biriken Yolculuk

Yüreğim, son zamanlarda her ayrılana darılıyor. Kalemden, kâğıttan yüz çevirip dilden dökülen acıya sığınıyorum. Yılların biriktirdiği hüzünler, bu akşam yüreğime sağanak olup yağıyor sanki. Oysa içimde filizlenen her söz, annemden miras kalan bir hatıra gibiydi. Dağların eteklerine inerken, akşamın kızıllığına aldırmadan, ıssızlığın soğuğundan korunmak için ahların vaktine sığınıyordum. Zaman geçmişten geleceğe uzanırken, yollar da kıvrım kıvrım uzuyordu. Senden kalan hüzünler, seher yeli esmeden önce, kıyıya vuran mülteciler misali, divana hesapsızca yayılıyordu. Hayatın zorla yüklediği ağırlığı taşımamak için koşturup duruyordum. Beni bu karmaşanın ortasına bırakıp gidenlere sormak lazımdı aslında; tıpkı şairin Leyla’yı Londra’nın ortasına bırakıp gittiği gibi. Çok utangaçtım, kırgındım ve paramparçaydım. Seni sevmeye yemin ederken en çok annemin gözlerini hatırlamamın sebebi buydu belki de. Ah, bir.