Heybe

Göksun Ovası’nın kavurucu güneşi altında, fasulye tarlalarında geçen bir çocukluk... Yıldırım Alkış, bu ince ama derinlikli anlatısında, toprağın sıcağıyla yoğrulan bir yaşamı gözler önüne seriyor. Ramazan günlerinde iftara yetişme telaşı, ayakları suya değse de susuzluktan kavrulan bedenler, otobüslerin ardında bıraktığı tozlu yollar... Her şey, o uçsuz bucaksız ovada bir nokta kadar kalmış gibi hissettirse de, anılar bu küçücük noktada kocaman. Dedesi Halil’in manda güttüğü, üzüm bağlarını ayıdan koruduğu günler, mahsulün paylaşıldığı, cami avlusuna kasalar dolusu elma bırakılan zamanlar... Tanıdık olsun olmasın, yoldan geçen herkese uzatılan bir avuç meyve, bir yudum su. Alkış, bu toprağın cömertliğini, insanın doğayla kurduğu o samimi bağı, sözcüklerin arasına öyle bir yerleştiriyor ki, sayfalar arasında dolaşırken ovanın sıcağını, fasulyenin kokusunu hissediyorsunuz.