Hey Onbeşli / Çanakkale

Emine Ana, gecenin karanlığında bir kez daha uyanmıştı. Yorganın altında huzursuzca kıpırdanırken, rüzgârın dallara sürtünen hışırtısı yüreğine bir ağırlık gibi çöküyordu. Gözlerini yumduğunda, sanki Ali’sinin sesi kulaklarında çınlıyordu. Bir an irkilerek doğruldu, alnındaki teri sildi. Rüya mıydı yoksa gerçek mi? Eşinin derin uykusuna dalmış yüzüne bakıp iç geçirdi. Yavaşça yataktan süzülerek pencereye yaklaştı. Perdeyi araladığında, henüz şafak sökmek üzereydi. Köyün çıkışına doğru uzanan yola bakarken, o günü hatırladı; davulların gümbürtüsü, duaların gökyüzüne yükselişi, Ali’sinin arkasından savrulan mendiller... Anadolu’nun her karış toprağında böyle analar vardı işte; evlatlarını cepheye uğurlarken bile yüreklerinde bir umut taşıyan. Gözleri nemlendi, ama başını dik tuttu. Bu topraklar, onların fedakârlığıyla vatan olmuştu.