Hey Firak

Dert, insanı diri tutan bir ateştir; sönmeye yüz tutmuş yürekleri yeniden alevlendirir. Ama her dert değil – öyle sıradan, geçiştirilecek, şikâyet edilecek cinsten olmamalı. Gerçek dert, kişiyi olgunlaştıran, aşkın kapılarını aralayan, insanı kendinden büyük bir arayışa sürükleyen türdendir. Yunus’un dediği gibi: "Dertli olan derman ister, derdini derman bilmeyen aşık mıdır?" İşte bu dert, insanı söyletir, ama nasıl? İnleyerek, sızlanarak değil; yüreğindeki ateşi dizelere, sözlere, hayata dönüştürerek. Dert adamı iniltiden çok, şiire yakındır. "Nerden düştüm bu derde ben?" demez; derdini bal bilen, onu kucaklayan, dermanı onda arayandır. Çünkü gerçek aşk, derdin kendisinde gizlidir. Hüseyin K. Ece’nin *Hey Firak*’ı, bu derdin peşine düşenlerin hikâyesini anlatıyor – kaliteli, yüce, insanı büyüten bir derdin. Dertli mi dertli, ama asla şikâyetçi değil.