Hevesi Kirpiğinde

Polat Özlüoğlu’nun *Hevesi Kirpiğinde*’si, adımların bir türlü tamamlanamadığı, durakların sonsuzlaştığı bir yolculuğa çağırıyor okuru. Her ilerleyiş, aslında bir eksilme; her uzaklaşma, kaybolan parçaların izini sürmekten ibaret. Yollar uzadıkça korkular büyüyor, büyüdükçe insanlar dağılıyor – kimi meydanlarda kaybolup gidiyor, kimi yollarda başıboş kalıyor. Gözle kirpik arasına sıkışmış bir an gibi, zaman da orada donup kalıyor; ne ileriye gidilebiliyor ne de geriye dönülebiliyor. Özlüoğlu, tanıdık sokaklarda, bildik yüzlerde açılan yarıkları gösteriyor. Anlatı, olanı değil, geride kalanı, unutulmaya çalışılanı, hafızanın zor sildiği izleri didikliyor. Çocukların yollara düşüşü, isimlerin silinişi, hayatlar bir anda dağılıveren insanlar... Hepsi, bir bakışın bile varamadığı o ince çizgide asılı kalıyor. Kitap, sessizce soruyor: Bazı şeyler gerçekten geçer mi, yoksa sadece yer mi değiştirir?