Herkes Unutmadan Önce

Evine döndüğünde, ağacın dallarında asılı duran iki çocuğu gördü Mehmet’in kahramanı. Biri yukarıdan elini uzatıyor, diğeri ise tüm gücüyle tırmanmaya çalışıyordu; birinin rahatlığı, diğerinin telaşlı çabası arasında bir denge arayışı. O an, bakkaldan dönerken içini kemiren o tuhaf duygu yeniden canlandı: Hiçbir şeye ait olmadığı hissiyatı. Peki, bu aidiyet ihtiyacı bir ağaçla mı, yoksa bir insanla mı kurulabilirdi? Mehmet Babalıoğlu’nun öykülerinde, bağ kurmanın yolu tüm varlıklarla ilişki kurmaktan geçer. Çocukluğundan kalma o eğri büğrü ağaç, kahramanının dünyasında eksik kalan parçaları tamamlar gibi geliyor ona. Sözlerin ardında hep söylenmemiş bir şeyler gizlidir; Babalıoğlu’nun anlatımında ironi, içimize işleyen keskinliğiyle belirir. Melodrama kaçmadan, soğukkanlı bir ustalıkla örülen bu öyküler, ikinci kitabı *Herkes Unutmadan Önce* ile unutulmaz bir iz bırakıyor.