Herkes Kendine Yabancı

Aşkın gölgesinde kaybolan bir ruhun, sessiz çığlıklarını fısıldar bu sayfalar. Gözlerinde saklı kalan o derin hüzün, dudaklarından dökülen her sözcüğü bir sır gibi sarmalar. Karmaşanın içinde bile soylu bir duruşu vardır sevmenin; bazen yanlış zamanlarda açan bir çiçek misali, bazen de annelerin asla şaşmayan sezgileri gibi keskin. Sessizlik, en yüksek sesidir burada; çocuksu bir masumiyetle başlayan cümleler, incelikli bileklerde kırılganlığa dönüşür. Kimsenin tam anlamıyla dost olamadığı bu dünyada, yalnızlığın kucağında bulur kendini insan. Gözlerin anlayışla dolu, sesin uçuşan bir kuş misali hafifken, sarılmak istenir göğsüne; kış uykusuna yatmış gibi, hayatın akışına bırakırken kendini. Herkesin kendi Amerika’sını aradığı bu yolculukta, aşk bazen bir hata değil, sadece yanlış okunan bir saattir.