Herkes Kalbi Kadar Sever

Yirmi yaşlarının eşiğinde, hayata dair hiçbir şeyin tesadüf olmadığına inanan bir genç, umutsuzluğun gölgesinde sürüklendiği günlerin ardından bilinmeze doğru bir yolculuğa çıkar. Otobüsün camından süzülen şehir ışıkları, geride bıraktığı her şeyi –platonik bir aşkın acısını, kırık hayallerin ağırlığını, terk edilen anıları– sessizce izler gibi görünür. Kalbi, taşıyamadığı yüklerle doludur; her atışı, geçmişin izlerini taşır sanki. Yabancı bir şehirde, tanımadığı sokaklarda bulur kendini. Burası, ne bir başlangıç ne de bir son; sadece kaderin ansızın çevirdiği bir sayfa gibidir. Aslı’nın gölgesinden sıyrılıp kendi "asıllığını" ararken, içindeki boşluğun yerini yavaş yavaş başka bir şey alır. Belki de iyiliğin, umudun, hatta sevginin karşılıksız olabileceğine dair küçük bir inanç... Yaşadıkları, düşüp kalktığı yollar, unutulmaz sanılan anılar – hepsi, şimdi bir romanın sayfaları arasında soluk alıp veriyor.