Hera`ya Övgü

Yaşamın anlamını yalnızca sorgulamakla tüketmek, insanı hem zihnen hem de bedenen yorar. Oysa varoluş, sadece düşünsel bir yolculuk değil; aynı zamanda sevinçlerin, tutkuların, bağların ve zevklerin de alanıdır. Diogenes’in çileci dünyası yerine, Babil’in görkemli bahçelerinde dolaşmak, yaşamın sunduğu hazları doyasıya deneyimlemek gerekmez mi? İnsan, bu kısa serüvende tek bir hakkına sahip: varoluşunu en dolu haliyle yaşamak. Ancak insanlık, kendi yarattığı tuzaklara düşmekten de geri durmaz. Kıskançlıklar, ihanetler, anlaşılmazlıklar; her biri ruhun derinliklerine işlemiş, zehir gibi yayılmış. Birlikte yürümesi gerekenler birbirine tuzak kurar, farkında olmadan kendi sonunu hazırlar. Sanki aynı hücrede birbirini boğan mahkûmlar gibiyiz; trajik bir komedinin içinde kaybolmuşuz. Bu kitap, konuşmanın iyileştirici gücüne inanarak, kalbi fetheden bir dille yazılmış. Ruhun yaralarını saracak, yeni bir yaşam.