Her Şeyin Sonundayım

Tezer Özlü ile Ferit Edgü’nün yıllara yayılan dostluğu, mektuplara sığdırdıkları samimi itiraflarla bu kitapta gün yüzüne çıkıyor. İstanbul’dan Paris’e, Ankara’dan uzak dağ köylerine uzanan satırlarda, Özlü’nün iç dünyasının derinliklerine tanık oluyoruz. Yazmak, onun için bir kurtuluş değil, varoluşun ta kendisi; mektuplarıysa bu çaresizliğin en çıplak hali. Edgü’ye yazdığı bir satırda, "Sözlerin, dağların sessizliğini bile anlamlı kıldı," diyor ve yaşamla ölüm arasındaki o ince çizgide nasıl savrulduğunu gözler önüne seriyor. Daha önce *Çocukluğun Soğuk Geceleri* ve *Yaşamın Ucuna Yolculuk*’ta okuduğumuz o yalın, acımasız gerçeklik, bu kez özel bir anlatıya dönüşüyor. İki yazarın yayımlamayı hiç düşünmediği bu mektuplar, dostluğun, yalnızlığın ve sanatın kırılgan dengesini ustaca yakalıyor.