Her Şeye Rağmen

Doğduğu evde aradığı sıcaklığı bulamayan küçük bir kız, zamanla içindeki boşluğun ağırlığıyla büyüdü. Kalabalıkların ortasında bile hissettiği yalnızlık, yüreğini kemirirken, sevilme arzusu onu her defasında başkalarına teslim olmaya sürükledi. Gençlik yıllarında bir el uzanmasını, güven duymayı, sevilmeyi umdu; ama hata yapma korkusu, reddedilme endişesi hep peşini bırakmadı. Kendini unutacak kadar sevdi çocuklarını, onlara tutundu, kaybetmekten ölesiye korktu. Güçlü görünmek zorundaydı; çünkü çaresizliğini saklamak, kendini bile inandırmak gerekiyordu. Yıllar geçti, bir ailesi oldu, ama içindeki o derin yalnızlık değişmedi. Peki ya aradığı sevgi aslında kendi içindeyse? Kendini, varlığını ve içindeki sınırsız gücü keşfettiğinde, hayatın gerçek anlamını bulabilecek miydi?