Her İnsan Bir Zamandır

Zaman, bazen üzerimize örtülmüş ağır bir örtü gibi gelir; nefes almayı unutturur, hareket etmeyi zorlaştırır. O örtüyü yırtıp atmanın, içinden sıyrılmanın bir yolunu ararız hep. Kimi zaman ufacık bir gedikten süzülür, dünü bugüne, bugünü yarına taşırız. Bazen de yarını bugüne çekiveririz ansızın. Zamanı başkasının gözünden görmek, onunla okumak gibidir; tıpkı bir saati takip eder gibi. "Saat 24:00" dediğinizde, "Cemil iki nokta üst üste Sare" diye devam edersiniz. Çünkü zaman, birbirini anlatır; insan da öyle. Başkentin kalabalık sokaklarında yaşayan, ama o kalabalığın içinde kaybolup giden Cemil ve Sare’nin hikâyesi bu. Görünür ama görünmez, tanıdık ama yabancı. Hayallerle gerçekler arasında savrulurken, birbirlerinde kendilerini bulurlar. Metin Turan, bu romanında da bizi alışıldık yollardan uzaklaştırıyor; içimizden dışımıza, sonra yeniden içimize doğru bir yolculuğa çıkarıyor. Kaybolmak pahasına da.